seyir defteri

Havlama seslerine gözlerimi açtığımda gün, karanlığın koynunda sallanıyordu. Saate bakmak için doğrulmaya çalıştım. Odanın içinde nemli hava ağır bir battaniye gibi üzerime çökmüştü. Kalkıp bahçeye açılan kapıyı araladım, zaten kutu gibi olan barakanın hava alması hantal bedenimi biraz olsun uyandırıyordu. Köpeklerim evin içine doluşup kendilerine sıcak bir köşe ararken Papatyam’ın tasmasına takılmış çöp dikkatimi çekti. Hayta kim bilir kimin çöpünü dağıttı yine. Yaramazlık yaptığında kaçar Papatyam, bu sefer kaçmadı. İnsanı geren bir sakinlik vardı hatta üzerinde. Yanıma yaklaştı, boynunu bana doğru eğdi “Hadi al!” der gibi. Çöp parçasını aldım, bahçeye doğru fırlattım, zaten çer çöp doluydu ya bahçem, küçücük bir kağıt parçası bozmazdı bahçemin düzenini. Çöpü fırlattığım gibi Papatyam gidip aldı parçayı, tekrar bana getirdi. Oyuncak değil bu kızım, sonra oynarız şimdi sırası değil. Aldım tekrar attım çöpü. İnatla geri getirdi bana. Bu sefer içeri girdim, masanın üstünde aylardır biri...

 Uzun süredir -belki de kendimi bildim bileli- bu sorunun cevabını kendime sorar dururum. Net bir cevabı var mıdır, olabilir mi, bu sorunun kesin cevabı ne zaman verilebilir bilmiyorum.  Kim olduğumu, neden var olduğumu bilmiyorum. Ben bu blogda bu sorunun cevabını bulmaya çalışırken senin (sevgili okur) bana eşlik etmeni istiyorum, belki bu  gittiğim yolda sen de kendine dair bir iz ya da farklı bir patika bulabilirsin.  Aklım hep bir karış havadadır benim, sürekli düşünürüm. Her an her şeyi düşünürüm. İzlerim, incelerim, gözlemlerim, sorgularım. Her şeyde kendime ait bir iz ararım. Bulamazsam kendim bir iz yaratırım. Dokunurum, güzelleştirmeye, özgünleştirmeye çalışırım. Dokunduğum her şey bana özel olsun isterim. İyileştiririm. İnsanları, durumları, nesneleri, düşünceleri. Ellerimin iyileştirici olduğunu söylerler. Bunu kendime görev edinmiş -ve bir bakıma bu özelliği benliğimle tamamen özdeşleştirmiş- olabilirim. Zamanında kendine çok zarar veren bu aciz kızın şi...