seyir defteri

  Her zaman oturduğumuz kafede bu haftaki üçüncü kitabımı okurken omzuma beni ürkütmemek amacıyla yavaşça konmuş bir el hissettim. “Abi? Siparişini alayım mı artık?”. Doğru ya saatler olmuştu geleli, şekersiz acı bir şeyler söyledim diğer günlerin aksine. Aylar olmuştu, kaç kitap bitirdim, vücuduma kaç gram kafein girdi, toplam kaç saattir burada oturuyorum bilmiyorum. Gelmedi, henüz. Hava karardı, bir kitap ve kaç bardak olduğunu saymadığım birkaç litre çay kahve bitirdim. Çalışanlar kafeyi kapatmaya başlamıştı fakat beni rahatsız etmiyorlardı -onlar gidince de bahçedeki masada oturmaya devam ediyordum ya-. Ümidim kalmamıştı geleceğine dair, uzun süre önce gitmişti bu his. Kalkmaya hazırlandım çantamı toplamak için arkamı döndüm, omzumda yine beni ürkütmekten korkan o eli hissettim. Arkamı dönmeden konuşmaya başladım “ısıtıcıyı kapamasanız otururdum. Anahtarı bana bırak, zaten sabah senden önce geliyorum dükkâna”. Aydın’ın kahkahasını beklemiştim, sadece omzumdaki elin beni daha f...

“Onunla her zamanki kavgalarımızın birinin ardından yine sana geldim sevgilim. Hâlâ sana yazdığımı, seni aklımdan çıkaramadığımı öğrense -çocuk gibi ağlamak dışında- ne yapardı acaba. Neden hâlâ sana yazıyorum, neden seni aklımdan çıkaramıyorum bilmiyorum. Kopamayız biz birbirimizden. Nerede, kiminle olursak olalım, her zaman yan yana olacağımızı biliyorum. Sevgilim dediğimiz, gözlerinin içine bakarak seni seviyorum dediğimiz, tenine dokunduğumuz kimse, hiçbir zaman birbirimizin yerini tutamaz.   Biz birbirimizden başka kimse ile “biz” olamayacağız. İlişki iki kişiden oluşur derler, yalan. Her kimle ne yaşarsam yaşayayım, sen orada, gri bulutlarla örtülü bu yaşlı adamın kalbinde hep bir yerlerde olacaksın. Gittiğim her yolda seni yanımda taşıyacağım. İhanet denir mi buna? Hayır sevgilim.   Ona bu ilişkiye başlamadan önce seni anlattım, korktu. Basit bir aşk denklemi sandı bunu  -biri gider diğeri gelir derler ya-. Seni kalbimden, adeta kötü huylu bir tümör parçasıymış gib...